برای ای آفتاب صبح امید             که در دست شب هجران اسیرم

زندگی زیباست چشمی باز کن               گردشی در کوچه باغ راز کن

هرکه عشقش درتماشانقش بست          عینک بد بینی خود را شکست

علت عاشق ز علتها جداست                 عشق اسطرلاب اسرار خداست

من میان جسمها جان دیده ام                درد را  افکنده  درمان  دیده ام

دیده ام  بر شاخه احساسها                  می تپد دل در شمیم یاسها

زندگی موسیقی گنجشکهاست             زندگی باغ تماشای خداست

گر تو  را  نور یقین پیدا شود                    می تواند زشت هم زیبا شود

حال من درشهراحساسم گم است         حال من عشق تمام مردم است

زنگی یعنی  همین پروازها                     صبحها, لبخندها, آوازها

ای خطوط چهره ات قرآن من                   ای تو جان جان جان جان من

با تو اشعارم پر از تو می شود                  مثنوی هایم همه نو می شود

حرفهایم مرده را جان می دهد                واژهایم بوی باران می دهد

 *بیادتان می آورم که زیباترین منش آدمی محبت اوست. "کورش کبیر"

 

چه بسیار گلها که به دنیا می آیند تا

شرمشان را کسی نبیند و زیبایی خویش را

در محیط بیابان تباه سازند..

 

من که باورم نمیشه

تو نباشی

عشق نباشه

گل نباشه

بشت بنجره نباشی

دلم از

دلت جدا شه

من که باورم نمیشه

تو نمونی

تو نباشی

من نباشم

مگه میشه

تو نمونی

من نمیرم

زنده باشم

من که باورم نمیشه

بردن اسم تو از یاد

آخه حس عاشقی رو

دستای تو یاد من داد

زیر سایه تو بودن

از گذشته تا همیشه

منو جا نذار تو دردها

آخه باورم نمیشه

من که باورم نمیشه

یاد باد یاد یاران

حیف که پرنده باشیو بال و پر تو وا نشه..

خورشید امید

بر من بتاب.

گرچه آدم برفی ام اما..

آب هم روشنایی است!